Δωδεκάνησα και Αρχιπέλαγος

Συμμετέχουν οι Ικαριώτες Βρικόλακες, το γλυκό νέκταρ της Σάμου, ο Πυθαγόρας και τα τριγωνάκια του, και ο LSDάκιας Ίκαρος με τους “I believe I can fly”! Συμμετέχουν και τα Δωδεκάνησα (που μάλλον είναι 27): τα πιο πρόσφατα προσαρτημένα εδάφη στην επικράτεια. Ενετοί, Φράγκοι και Οθωμανοί οι αφέντες τους. Πιο κοντά στην Τουρκία απ ότι στην αγκαλιά της Μάνας πατρίδας. Ρόδος, Καστελόριζο και νησάκι της Ρω, στους μισούς χάρτες θα τα βρεις σε τετραγωνάκια εκτός χάρτη. Έτσι πορεύτηκαν και μαγειρικά: άλλοτε απομονωμένα και αυτάρκη, με κουζίνα λιτή, καθαρή και άμεση, του ήλιου και της θάλασσας, ιδίως όπου η γη ήταν φτωχή και ανήμπορη. Άλλοτε πάλι πλούσια και περίπλοκη και περίτεχνη, όπου η γη φερνόταν γενναιόδωρα, και οι δίαυλοι με τα μεγάλα λιμάνια του τότε κόσμου (Αλεξάνδρεια, Βηρυτός, Πόλη) ήταν μονίμως ανοιχτοί. Με κουζίνα αλλιώτικη. Πιο κοντά στην Κύπρο, στην Αίγυπτο, στη Μέση Ανατολή.

Διόλου τυχαίο που στην Ρόδο το κύμινο το λεν μακριά μυρουδιά και σφραγίζει τα πιο εμβληματικά της πιάτα. Τα ψάρια τους τα μαγειρεύουν με τρόπους εξωτικούς. Ροφούς με ταχίνι, Σκάρους γιαχνί ή στιφάδο. Κεφτέδες τα χταπόδια στην Ψέριμο, Σουπιές με μαύρο πιλάφι στους Λειψούς και Καλαμάρια γεμιστά Πατινώτικα στην Πάτμο. Μικροσκοπικά ντολμαδάκια από την Κάσο, και ακόμα πιο μικροσκοπικά γαριδάκια στην Σύμη. Και λαχταριστές Γαελόπιτες με αθερίνα. Μακαρούνες και σιτάκα από την Κάρπαθο. Κατιμέρια από την Κώ, και άπειρα μυρωδικά από τον κήπο του Ιπποκράτη. Σπινιάλο με φούσκες σε βαζάκια με θάλασσα, και στόλοι σφουγγαράδικων που αρμένιζαν σε όλες τις θάλασσες και φέρναν νέα χαμπέρια από τις συνήθειες άλλων λαών.

Κι αν τα Δωδεκάνησα είναι βουτηγμένα στο Αρχιπέλαγος, συχνά το κρέας κυριαρχεί, καθώς ο φόβος των πειρατών παραμόνευε, και κρατούσε τους φρόνιμους νησιώτες μακριά από την αγαπημένη τους θάλασσα… Γίδα, τράγος και κατσίκι, με χόνδρο, με πλιγούρι, ή κεμπάπ. Λακάνη στην Ρόδο και αρνάκι γεμιστό με κρέας (!), οι επιρροές της επιδεικτικής αφθονίας και πλούτου της Κωνσταντινούπολης. Αρχαίο κρασιά, και γλυκό του κουταλιού καϊσί απο την Ρόδο, ντοματάκι του κουταλιού στην από την Κω. Και χοροί κυκλωτικοί παντού…

Αρχιπέλαγος: Μια σύνοψη του πλούτου της ελληνικής κουζίνας και των χναριών της ιστορίας της, η γνησιότητα της οποίας διασώθηκε παρά την τελευταία και πιο βάρβαρη επέλαση στην Ιστορία της. Αυτή των τουριστών. Σαν από θαύμα, όπως οι παραδοσιακές φορεσιές στον Όλυμπο της Καρπάθου, που φοριούνται καθημερινά μέχρι τις μέρες μας.

Τα ούζα μας

“Ούζο power, ούζο power δεν ζω, μόνο κοιτάζω
ούζοpower, ούζο power το τίποτα αγκαλιάζω,
είμαι χελώνα, ξέρω το ποίημα,
εγώ θα κόψω πρώτος το νήμα”

Τζίμης Πανούσης

Μακαρούνες με Σιτάκα και Τσίκνωση

Κάρπαθος

Σπιτικό ζυμαρικό που μοιάζει με ταλιατέλες και σερβίρεται με 5νόστιμη ζεστή Σιτάκα (ξινούτσικο, πρόβιο Κασιώτικο τυράκι – καμία σχέση με την Κρητική Στάκα) και καραμελωμένα κρεμμυδάκια.

Γαριδάκι Συμιακό

Σύμη

Πιο εύκολα βρίσκεις καλάσνικοφ στην μαύρη, παρά γνήσιο Συμιακό στην Αθήνα… Το μαϊμουδιάρικο είναι περισσότερο και από τις μαϊμουδιάρικες Λουί Βιτόν! Όταν δεν βρίσκουμε γνήσιο (που δεν βρίσκουμε της προκοπής), βολέψου με Κύμης. Τι Σύμη τι Κύμης, τι Λωζάνη τι Κοζάνη!

Γαελόπιτα

Σύμη

Τηγανιά με αθερίνα ανακατεμένη με ντομάτα δενδρολίβανο, κρεμμυδάκι, πασπαλισμένα με αλεύρι, η συγκολιτική ουσία που τα κρατάει ενωμένα στο τηγάνι σαν μια πίτα. Γλυκίζει η ξεροψημένη ντοματούλα και το κρεμμυδάκι, κρίτσι κρίτσι το ψαράκι, γκλούκου-γκλούκου το ουζάκι. Το συναντάμε και στην Χίο, όπου το λεν Μπεγότο.

Σαλαντούρμασι

Καστελόριζο

Κρεμμυδοντολμαδάκια γεμιστά με ρυζάκι, μαγειρεμένα με φρέσκια ντοματούλα και δυόσμο. Γιαπράκια γλυκύτατα σαν μέλι, περίτεχνα σαν κέντημα, μάθημα υπομονής το γέμισμα τους, τους συναντάμε και σε άλλα μέρη της Ελλάδας, με διαφορετικά ονόματα. Έτσι, στο Γαλαξίδι τους λένε Κελέμια, ενώ στην Λέσβο Σογάνια.

Σουφικό

Ικαρία

Να σου (α)φήκω ή να μην σου (α)φήκω, μονολογούσε η Ικαριώτισα νοικοκυρά, όταν ετοίμαζε αυτό περιβολάρικο φαγητό για τον άντρα της. Τέτοια ήταν η μυρουδιά και η νοστιμιά του, υπέκυψε στον πειρασμό η Χριστιανή και το τσάκισε όλο μέσα από το τσουκάλι και δεν του φηκε σουφικό. Γρήγορο φαγητό, που έφτιαχναν οι Ικαριώτισες από παλιά στο τέλος του καλοκαιριού, όπου τα κηπευτικά ήσαν λίγα, και τα βαζαν μαζί στο τσουκάλι για να βγει το φαγητό. Τώρα έχουμε το θερμοκήπιο, το χημικό μας λιπασματάκι, το σένιο το μεταλλαγμένο, δεν αγωνιούμε. Το φτιάχνουμε έτσι για την ιστορία, όποτε μας καπνίσει. Για αυτό οι Ικαριώτες βρικολακιάζουν, τους ξεχνά ο χάρος, ενώ εμείς ψοφολογάμε στις εντατικές, πλουτίζουμε διαιτολόγους, ψυχολόγους, γυρολόγους, και χαρά δεν βρίσκουμε…

Back to top